17 Haziran 2017 Cumartesi

Ben Hayatta En Çok Babamı Sevdim #7


Hayatta ben en çok babamı sevdim.
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla – ha düştü, ha düşecek –
Nasıl koşarsa ardından bir devin,
O çapkın babamı ben öyle sevdim.

Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
Geldi mi de gidici – hep, hepp acele işi! –
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.
Atlastan bakardım nereye gitti,
Öyle öyle ezber ettim gurbeti.

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
40’ı geçerse ateş, çağ’rırlar İstanbul’a,
Bi helallaşmak ister elbet, diğ’mi, oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim.
Hayatta ben en çok babamı sevdim.



                                                     CAN YÜCEL



14 yorum:

  1. Dün babamın doğum günüydü :D Üstüne bu şiir harika oldu, babalar sevilmez mi :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. O zamaann babanın doğum günü kutlu olsun :) Hem de çok sevilir ^^

      Sil
  2. Şiir güzel, babalar daha da güzel...Babalar sevilmez mi hiç? Hele kız çocukları için daha da özel gibime geliyor babalar. Emeğine sağlık:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hem de nasıl :) Teşekkür ederim ^^

      Sil
  3. çok severim bu şiirde güzel babalarda :) emeğine sağlık sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Günün anlamına uygun olsun istedim ben de. Teşekkürler :)

      Sil
  4. çok beğendiğim şiiri sevgiler..

    YanıtlaSil
  5. Çok sevdiğim şiirlerden biridir.

    YanıtlaSil
  6. Daha önce okumadığım bir şiirdi. Paylaşım için teşekkürler. Saygılarımla. Vesselam...

    YanıtlaSil