30 Haziran 2016 Perşembe

YETER ARTIK!

Bu yazıyı yazmak istemiyordum, gerçekten istemiyordum. Olanları düşündükçe bile gözlerim doluyor. Yerimde duramıyorum. Yine bir saldırı, yine bir acı haber daha. Ve sonuçta yine pek çok masum insanın boş bir kavga uğruna, pisipisine verdikleri canlar. Ardında bıraktıklarından bahsetmiyorum bile. Kime bu öfke, kime bu  garez? Anlayamıyorum gerçekten anlayamıyorum. Daha doğrusu anlamak istemiyorum. Çünkü bütün bu yaşananlar da, bu yaşananları bütün bu yıkımları meydana getirenlerde de herhangi bir mantık belirtisi veya vicdan kırıntısı göremiyorum.

İnsanlık yıllar boyunca istedi, istedi ve istedi. Peki ele ne geçti sorarım size? Koca bir hiç. Yıkılmış hayatlardan başka hiçbir şey kalmadı geriye. Peki biz ne yaptık hiç düşündünüz mü? Sustuk, sineye çektik ve kim ne derse desin bu böyle süregelip gidecek gibi hissediyorum bazen. Hoş artık elden ne gelir onu da bilmiyorum ya. Bu zamana kadar bu saçma güç tatmini uğruna kaç kişi öldü ha? Kaç kişinin hayatı karanlığa boğuldu? Kaç kişi yaşarken ölümü hissetti? Dün haberleri izledim. İzlemeyecektim aslında. Çünkü artık görmek istemiyorum. Çünkü artık dayanamıyorum. Vicdanı olan hiçbir insanın bütün o masumların ölümünü vicdanı sızlamadan izleyebileceğini de sanmıyorum. Hiç düşünmeden yazıyorum bu satırları, hiç düşünmeden döküyorum içimi. Çünkü artık ben de sıkıldım, ben de bunaldım. 


Mazeret diye bulunan nedenler her ne olursa olsun, tek bir insanın bile hayatına son verme gücünü kendinde görenleri anlayamıyorum. Peki ya onlarcasınınkine bir hamleyle son vermek? Hangi yürek bunu kaldırabilir? Hangi mantık bunları kabullenebilir? Gerçekten anlamıyorum, anlayamıyorum, anlamak istemiyorum. Bu saatten sonra konuşmanın zamanı değil, onu bunu bırakıp birlik olmanın, destek olmanın, asıl unutmamanın zamanıdır. Başımız sağolsun.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder